Droga ekspresowa jednojezdniowa to szczególny typ drogi szybkiego ruchu w Polsce, który łączy cechy klasycznej drogi ekspresowej z pewnymi ograniczeniami konstrukcyjnymi wynikającymi z zastosowania tylko jednej jezdni, po jednym pasie ruchu w każdym kierunku.

Charakterystyka

Droga ekspresowa jednojezdniowa:

• jest drogą publiczną o ograniczonej dostępności (tzn. wjazdy i zjazdy możliwe są tylko w wyznaczonych miejscach),
• przeznaczona jest do szybkiego przemieszczania się pojazdów między dużymi ośrodkami,
• spełnia określone wymagania techniczne (m.in. odpowiednie parametry geometrii trasy, promienie łuków, nachylenia, nośność nawierzchni),
• ma tylko jedną jezdnię, zwykle z jednym pasem ruchu w każdym kierunku, oddzielonym jedynie linią osiową – co odróżnia ją od bardziej typowych dróg ekspresowych dwujezdniowych, z fizycznym rozdzieleniem kierunków ruchu.

Prędkość i zasady ruchu

• Dopuszczalna prędkość na drodze ekspresowej jednojezdniowej dla samochodów osobowych wynosi 100 km/h, czyli tyle samo co na klasycznej drodze ekspresowej jednojezdniowej i mniej niż na dwujezdniowej (120 km/h).
• Na tego typu drodze obowiązuje zakaz ruchu pieszych, rowerzystów, ciągników rolniczych i pojazdów wolnobieżnych.

Przykłady:

Przykłady dróg ekspresowych jednojezdniowych w Polsce to m.in.:

• odcinki drogi ekspresowej S19 w województwie podkarpackim (np. od Rzeszowa do Babicy – w trakcie przebudowy do układu dwujezdniowego),
• wybrane fragmenty drogi S11 w Wielkopolsce, które ze względu na niższe natężenie ruchu zostały zrealizowane jako jednojezdniowe.