Strefa ruchu to formalnie wyznaczony obszar (np. osiedle, parking, teren prywatny), na którym obowiązują takie same przepisy ruchu drogowego, jak na drogach publicznych. Wprowadzenie strefy ruchu reguluje Ustawa Prawo o ruchu drogowym, a jej granice oznacza się odpowiednimi znakami drogowymi.
Oznakowanie
Wjazd do strefy ruchu oznaczony jest znakiem:
- D-52 – „Strefa ruchu”
Wyjazd – znakiem: - D-53 – „Koniec strefy ruchu”
Gdzie może być wprowadzona?
Strefa ruchu może być ustanowiona:
- na drogach wewnętrznych należących np. do spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot, firm, centrów handlowych,
- na terenach prywatnych udostępnionych publicznie,
- tam, gdzie zarządca drogi chce uporządkować i ujednolicić zasady ruchu.
Aby strefa była ważna, musi być ustanowiona formalnie przez zarządcę terenu i odpowiednio oznakowana.
Co oznacza w praktyce?
W strefie ruchu:
- obowiązują wszystkie zasady Kodeksu drogowego – dotyczące pierwszeństwa, ograniczeń prędkości, wyprzedzania, obowiązków pieszych i kierowców,
- można stosować mandaty i inne sankcje za łamanie przepisów – np. za przekroczenie prędkości, jazdę bez świateł, nieustąpienie pierwszeństwa pieszym,
- obowiązują przepisy dotyczące znaków drogowych – np. nakazy, zakazy, oznaczenia parkowania.
To odróżnia ją od zwykłej drogi wewnętrznej, gdzie przepisy ruchu drogowego obowiązują tylko w ograniczonym zakresie (np. przy zdarzeniach drogowych z udziałem pieszych lub szkód majątkowych).
Przykłady zastosowania
Osiedle mieszkaniowe z parkingami, uliczkami i wjazdami – zarządca wspólnoty wprowadza strefę ruchu, by uporządkować poruszanie się i umożliwić interwencję służbom (np. policji).
Duży parking przed galerią handlową – dzięki oznakowaniu jako strefa ruchu można skutecznie egzekwować przepisy (np. dotyczące parkowania na kopercie dla niepełnosprawnych).
Teren kampusu uniwersyteckiego – ruch pieszy, rowerowy i samochodowy jest podporządkowany standardowym przepisom drogowym.